sensiwattes

sensiwattes

Sensiwattes?

Ieder mens heeft te maken met sensorische integratie. Het is de manier waarop onze zintuigen signalen doorgeven aan onze hersenen waarop we onze omgeving kunnen waarnemen en ons staande kunnen houden in die omgeving en het leven. Een groeiende groep kinderen en volwassenen lopen tegen problemen aan in de sensorische integratie omdat de signalen te zwak of te sterk doorgegeven worden en omdat onze zintuigen steeds meer belast worden in de moderne wereld en efficiënter aan de bak moeten.

Ego vs Empathie

ASSPosted by Sensiwattes Mon, February 08, 2016 11:09:32
Bij sensorische integratie kom je al snel op autisme uit.

Wat weet je van autisme? Weet ik dat zelf? Nee, ik ken zelf ook niet alle pasklare antwoorden. Wel weet ik dat er diverse perspectieven zijn en de diagnose ook staat of hangt met het persoon die er naar kijkt. Daarbij, alleen een gz psycholoog of psychiater kan de diagnose daadwerkelijk stellen onder stricte voorwaarden, maar flitsdiagnoses of veel suggesties waardoor wel een stempel ontstaat komen nog steeds voor.

Wat ik veelal hoor is als men het niet meer goed kan aanduiden dan is het 'ja maar het is nu ook een spectrum'.
Is dat een antwoord? Weet je dan wat individueel nodig is voor een kind? Zie je dan het kind? Weet je dan waarom het kind in het spectrum zou horen?

Als je in de wereld van hoogbegaafdheid stapt wordt al snel duidelijk dat er veel misdiagnoses zijn die later bijgesteld worden.

Als je in de wereld van sensorische integratie stapt dan wordt dat al snel vrijwel 1 op 1 gelinkt aan autisme; terwijl dat helemaal niet per definitie zo is. Gedragingen en uitingen ten gevolge van sensorische integratie kunnen wel gelden als 1 van de 6 (of meer) benodigde kenmerken voor een diagnose autisme. En sommige gedragingen van sensorische integratie worden juist weer gekoppeld aan ADHD. En sensorische integratie komt ook voor bij Down of cerebrale parese, en veel ook bij hoogbegaafdheid.

HSP en beelddenken (en hoogbegaafdheid) zijn al helemaal vakken apart, deze beschrijvingen worden niet meegenomen in een DSM diagnose maar blijken wel waardevolle informatie en/of tools te bieden voor de mensen die het betreffen.

ADHD zie ik steeds vaker samen genoemd worden met PDD-NOS; juist ook deel van dat spectrum. Maar als je vanuit hoogbegaafdheid kijkt, en daar sprake van is, kan het gedrag wat toebedeeld wordt aan ADHD ook weer als sneeuw voor de zon verdwijnen bij een juiste aanpak met aansluiting op hoogbegaafdheid, of vanuit een heel ander daglicht bekeken worden.

Beelddenken? Heel simpel; het blijft een theorie; maar het gaat uit van het idee dat vooral de rechter hersenhelft actief is in leren en ervaren; dus creatief, visueel, intuïtief. Dyslexie wordt ook wel gelinked aan beelddenken (moeite met verbaal onderwijs), en autisme ook soms (sterk visueel), en hoogbegaafheid ook (topdown leren). Maar is dyslexie hetzelfde als autisme? Nee toch? Binnen beelddenken wordt er ook wel gesuggereerd dat de kinderen die een filmend geheugen hebben en sterk visualiseren de beelddenkers zijn die niet onder ASS vallen, en dat degene die plaatjes opslaan wel onder ASS zouden vallen.



Dan hebben we empathie. Inlevingsvermogen en interpretatie van emoties wordt zo vaak aangehaald bij ASS.

Wat ik zie gebeuren is dat ego en empathie nog weleens met elkaar verward worden. Juist bij empathie kan het ego minder aanwezig worden, omdat je de hele wereld vanuit anderen gaat aanschouwen; het belang van het ik komt minder voorop te staan. Maar als het belang van jezelf minder voorop staat; hoe mondig ben je dan nog in een erg verbale individualistische wereld? Dus wat is het dan wat we zien? Verminderd inlevingsvermogen, of een verminderd ego om bij het eigen ik te blijven?

empathie: inlevingsvermogen

empathie: intens meeleven; het zich verplaatsen in de gevoelens van een ander, zoals toeschouwers bij toneel en wedstrijden

empathie: inlevingsvermogen, medeleven, medevoelen

Ego
Let op: Spelling (deels) uit 1864: ik; alter ego, plaatsvervanger -, procuratiehouder met de uitgestrektste volmagt.

~ÏSMUS, o. [geen meervoud] zelfzucht, baatzucht.

~ÏST, m. (-en), zelfzuchtige, baatzuchtige, eigenbelangzoeker.

~ÏSTISCH, [bijvoegelijk naamwoord] zelf-, baatzuchtig, eigenbatig.


En hoe zit dat met emotie herkenning? Is een afgevlakt affect bijv een vaststaand kenmerk van een mindere emotiebeleving of herkenning, of kan een mens verstarren door bijv faalangst, stress, of kan er sprake zijn van een fysieke handicap?

Onlangs sprak ik een moeder waarvan een kind met ondersteuning op een reguliere school kon blijven, maar er was wel zorg. Er was gedacht aan autisme, echter dit kwam er niet uitrollen. De moeder bleef vertrouwen houden in haar kind en met de juiste inzet van de school en de ouders blijft het kind vooruit gaan. Wel was er nog zorg over naar welke klas te gaan. Kind is pienter maar wordt tweetalig opgevoed en heeft wat verbale problemen. Ik heb de moeder aangeraden eens Stephen Hawking als voorbeeld te nemen. De beste man kan geen expressie geven, kan niet zelfstandig praten, kan weinig zelfstandig bewegen; ten gevolge van een ernstige spierziekte. Zal iemand hier op deze wereld nog zijn intelligentie in twijfel trekken? Heeft hij autisme of heeft hij een spierziekte? Het is zinnig om met common sense te blijven kijken naar etiketjes.



Ik ben voor goede passende begeleiding voor kinderen binnen, en buiten het spectrum. Geen kind is meer of minder, of het nu een etiket heeft of niet, laagbegaafd is, gemiddeld of hoogbegaafd is. Ik zou juist van harte gunnen dat kinderen met ASS goed aansluitend begeleid worden met veel begrip voor wat het spectrum nu betekent, wat het kind specifiek in zijn of haar geval nodig heeft; of de volwassene; want het stopt niet bij volwassen worden. Dat mensen tools in handen krijgen om zelf wat te maken van hun leven; met ieder zijn talenten en uitdagingen. Maar laten we dan ook eerst begrijpen wat kan helpen, en wat juist niet helpend is. Ik zie zulke mooie initiatieven en methodes; en zienswijzen, die zo bruikbaar zijn en helpend zijn, die helaas nog geen plek hebben binnen de reguliere hulpverlening of schoolaanpak. Opdat deze methoden en initiatieven meer mensen mogen bereiken zodat de kinderen kunnen bloeien in hun eigen spectrum! Wat helpt, dat helpt; waarom zouden we daar niet meer mee doen?







  • Comments(0)//www.sensiwattes.nl/#post15

All about labels

ASSPosted by Sensiwattes Fri, February 27, 2015 14:30:53
Labels, we horen het vandaag de dag steeds meer. Hoeveel ouders komen er wel of niet mee in aanraking? Wat is gewenst? Wat is het gemiddeld? Wat is de norm?

Wanneer moet je je zorgen maken? Wanneer moet je ingrijpen?

Zorgen maken...

Mijn ervaring is dat zorgen maken sowieso averechts werkt in het groot brengen van een kind. Het lijkt een uiting te zijn van stress. Mijn ervaring is dat het een verwijdering brengt in de verbondenheid tot het kind. En toevallig ons kind is zo afhankelijk van die verbondenheid. Ze kan heel zelfverzekerd, zelfstandig en autonoom zijn als ze die veilige basis heeft; maar schiet alle kanten op als er aan die veilige basis getoornd wordt.

Glas halfvol/halfleeg...

Ik zal een oppurtunist zijn, of een optimist, maar ik ga graag uit van kansen. Ik grijp ieder stukje hoop vast om op voort te kunnen bouwen, maar houdt het grote geheel in de gaten om te waken voor misstapjes waarbij je in een vicieuze cirkel kunt komen. Ik geef kans om te leven, kans om te ontplooien, ook al is dat niet volgens het gemiddelde; ook al is dat trager; ook als is dat topdown; ook al is dat erg asynchroon. Puzzelstukjes vallen in elkaar; en beetje bij beetje creëer ik bruggetjes tussen de puzzelstukjes om te zien of we op het goede spoor zitten. Als het werkt dan werkt het!

En als iets niet werkt?

Een kind krijgt een label; alleen de bijbehorende aanpak lijkt niet goed aan te slaan; het kind lijkt zich meer te verwijderen; meer in verzet; terwijl bij een aanpak die wellicht minder volgens de DSM onderbouwd is wel meer vruchtbare resultaten geeft; wat zegt dit dan over een label? Klopt het label nu wel of niet? Kijken we gewoon verkeerd naar labels? Wat is nu wat?

Veel grijze gebieden...

Ik zie heel veel overlappingen tussen labels, en het maakt niet zoveel uit hoe het beestje heet; het gaat erom wat voor een kind werkt.
Voor mij is HB, beelddenken, SI, topdown; het glas halfvol; en met echt genoeg, meer dan genoeg uitdagingen; maar ook veel zinnige handvaten.
ASS voelt als het glas halfleeg, dat zal niet voor iedereen gelden, maar ik kreeg er geen handvaten door; ik zag mijn kind zich juist meer afsluiten omdat mensen haar steeds minder gingen zien.
Ja ik snap waarom kenmerken gezien worden; maar de onderliggende redenen daar vind ik andere verklaringen voor.
Maar ASS geeft aan dat een mens limieten heeft; terwijl beelddenken en SI en HB aangeeft dat er grote uitdagingen zijn maar waar ook oplossingen voor zijn.

Kwestie van de kip en het ei?

Wat voor label er ook geplakt wordt; gaat het er uiteindelijk gewoon niet om dat het kind bloeit? Thrived? Eigenwaarde heeft of hervindt, contact voelt, vanuit zichzelf leert te handelen, ervaren, en leven? Als je met 1 puzzelstukje anders leggen de opluchting bij het kind zien; en ook in die buitenwereld ziet openen ipv alleen het veilige thuis; gaat het er dan om wie er gelijk heeft om een label; of gewoon dat dit kind de ruimte voelt om te kunnen leven en meer vertrouwen krijgt in die omgeving? Dat het zich niet beoordeelt voelt omdat het kennelijk niet volgens het gemiddelde ontwikkelt? Die gemiddelde krijg je toch niet rechtgetrokken; en er zijn gewoon verschillen in beleving, in talenten; die ieder hun waarde kunnen geven; maar ieder mens heeft wel dat leven; en moet zijn eigen leven zien in te richten naar eigen waarde met die sterke en zwakkere kanten. Misschien iets meer ruimte geven voor iets meer kleur; verscheidenheid, en genieten van elkaars talenten?

Even op het hart gedrukt...

Dit is niet om aan te geven dat ik zo twijfel aan ieders label; iederen ouder kan dit zelf beter inschatten; en het gaat erom wat werkt; met welk label of zonder label dan ook.
Het is wat ikzelf ben gaan zien. Hoe een zienswijze en/of benadering een grote impact op een kind kan hebben. Het verschil tussen selffulfilling prophecy of leren zichzelf te zijn en steeds meer te leren staan; vertrouwen te hervinden om te kunnen communiceren; bij zichzelf te blijven; en dat is nog lang niet ideaal; nog genoeg te behalen; maar er is wel zichtbaar een verschil door benadering. En het verschil zit hem in de verbinding; empathie; het kind te durven zien en accepteren.

Niet Lineair

Soms gaan kinderen gewoon niet volgens de gemiddelde lijntjes, niet lineair. Dan ben je als brave ouder of opvoeder al snel de weg kwijt; help; buiten m'n comfort zone!!!?? Waarom doet mijn kind gewoon niet zoals ieder ander? Maar wellicht verloopt hun ontwikkeling gewoon schots en scheef; topdown, asynchroon. Dat kan. Dat is dan wel de eigen ontwikkeling; je kunt een andere weg insturen; maar is dat dan wel de juiste ontwikkeling voor dit kind? Ze kunnen het trucje aanleren, maar ten koste waarvan?

Wel of niet vroegtijdige interventie?

Ik ben niet zozeer voor of tegen van vroegtijdige interventie. Wel ben ik voor het laten leven van een kind. Als een jong kind jarenlang veel wordt geobserveerd en behandeld dan wordt dit onderdeel van de realiteit van het kind. Ik denk dat dit een stuk doeltreffender kan waar het kind minder signalen in oppikt waarin het afgekeurd wordt. Een jong kind kan zich al heel bewust zijn van observerende blikken. Ik kan er weinig op tegen hebben als het kind de ruimte krijgt te groeien, maar ook zinnige steun om het te ondersteunen op gebieden waar het gewoon even lastig wordt; terwijl deze (kunstmatige) factoren wel verlangd worden van het kind aan te kunnen (bijv veel prikkels doorstaan).

Hoe het ook anders kan...

Ik kwam weer een mooi linkje tegen; hoe het ook anders kan. Een andere zienswijze die zoveel kan veranderen in het leven van een mens; en gunnen we niet ieder mens die kansen? Deze video laat ook zien hoe een kind met ogenschijnlijk veel leerproblemen en gedragsproblemen weldegelijk kansen benut.



  • Comments(0)//www.sensiwattes.nl/#post9