sensiwattes

Een week van thuiszittersLeren

Posted by Sensiwattes Mon, May 08, 2017 15:34:39

Deze week is het de landelijke actieweek thuiszitters.

Laten we het daar nu eens niet over gaan hebben.

Laten we het hebben over paarden, leuke dieren!

We weten allemaal dat paarden in een manege horen. Ze hebben ieder hun eigen box. Ze krijgen dagelijks hun voer; wat toch ook echt wel op de persoonlijke behoefte is aangepast; niet ieder paard hoeft dezelfde hoeveelheid; de een krijgt 3 kg krachtvoer; de ander krijgt 1,5 kg. Ook kunnen niet alle paarden op dezelfde wijze ingezet worden in de lessen. Het ene paard moet meer lopen dan het andere paard om zijn energie kwijt te kunnen. En niet alle paarden zijn geschikt voor de beginnerslessen.

Maar we weten allemaal dat ondanks deze verschillen alle paarden thuis horen op een manege. In de les doen ze sociale contacten op; ze lopen met de andere paarden. Dat sociale contact hebben ze nodig voor hun sociale ontwikkeling, paarden zijn immers sociale groepsdieren. En aangezien de paarden de rest van de tijd in hun eigen stal staan zijn de lessen wel belangrijk voor dat sociale contact.

Maar we weten allemaal dat ieder paard zich goed zal ontwikkelen in een manege.

Vanochtend zag ik een bericht voorbij komen van een manege die voor ieder paard de box had uitgebreid met een stukje uitloop. De paarden nog steeds gescheiden van elkaar, maar ze hadden iets meer ruimte en konden nu zelf kiezen binnen of buiten te staan. Een stap in de richting al. Er was toch geen reden aan te nemen dat een box voor 3x4m niet voldoende is voor een paard om ca 20 uur per dag in de verblijven? Dan volgen de berichten; er lijkt een trend te zijn de laatste jaren; meer maneges investeren in het welzijn van de paarden, en houden het niet alleen bij een uitloop ter grootte van 2 stallen gekoppeld aan de box. Er zijn meerdere maneges die de paarden nu 24/7 buiten in een kudde houden; de paarden bitloos en zonder hoefijzers laten lopen, en dat het ten goede komt van het welzijn van de paarden.

Wat? Lijkt er wat te veranderen dan? Een manege in de meest reguliere vorm is toch een goede plek voor ieder paard?

Wat als ik nu zeg dat niet ieder paard goed zal gedijen op een manege? Er zijn zoveel paardeneigenaren die met zekerheid zullen uitspreken dat hun paard niet geschikt is voor manegewerk; te sensibel, of ze vinden het gewoon zielig. Zo’n paard kan in verzet gaan of in paniek; met een angstig of exploderend paard tot gevolg. Het zou toch wat zijn als we een wet zouden hebben die verplicht om ieder paard in een manege, in een box te houden en te laten deelnemen aan de manegelessen; en dat het zelf voorzien in goede privélessen van een goed opgeleide instructeur/instructrice niet volstaat voor de wet, laat staan dat je denkt voldoende kennis, ervaring en common sense te hebben het paard zelf te beleren en je als eigenaar aangeklaagd wordt omdat men zich ernstig zorgen maakt over het welzijn van het paard; daar de manege de enige plek is waar het paard beleerd kan worden en goede verzorging en voeding zal krijgen.

En dan blijkt er ineens allerlei kennis en info naar boven te komen over allerlei andere manieren waarop er beter omgegaan kan worden met paarden; hoe zelfs een gerenommeerd commercieel paardenvoedingsmerk zijn voeding aanpast tot een steeds natuurlijker product. Ineens schieten de paddock paradises als paddenstoelen uit de grond. Hoe maneges nu hun concept aanpassen om nu eens aan het paardenwelzijn te denken. En dan nog is niet ieder paard een manegepaard. Ik ben wel blij dat er steeds meer maneges denken aan het paardenwelzijn.

Deze week dus de landelijke actieweek thuiszitters. Ken je een thuiszitter? Weet je wat een thuiszitter is? Laten we samen zorg hebben voor deze thuiszitters en de gezinnen om hen heen. Laten we weten waar het om draait in thuiszitten. Laten we de vooroordelen los laten en de wanstaltige oplossingen die een hoop bureaucratie aan elkaar weten te rijmen in het gevecht tussen zorg en onderwijs, maar waarbij het belang van het kind even vergeten wordt. Laten we kijken naar wat een kind nodig heeft om tot leren te komen, om tot zijn/haar eigen ontwikkeling te komen, om tot zichzelf te komen om te kunnen ontwikkelen tot een draagkrachtige volwassene. De kinderen kwamen niet zomaar thuis. Thuiszitten verschilt significant van thuisonderwijs. Veruit de meeste, zo niet alle thuiszitters, hebben een vorm van schade opgelopen in het traject wat voorafging aan het thuiszitten. Veel ambtenaren en hulpverleners die erover na denken, zonder te communiceren met het kind of de ouders zelf; zonder te luisteren naar wat dit kind nu nodig heeft; welk onderwijs wel passend zou zijn. Maar hoe? De wet passend onderwijs is toch van kracht? Dan is onderwijs toch passend? Niets is minder waar; sinds passend onderwijs lijken de aantallen van thuiszitters juist toe te nemen. Opvallend veel hoogbegaafde kinderen blijken geen plek meer te hebben in school. Laten we deze kinderen steunen om wel onderwijs te mogen genieten; want onze wet schrijft voor; ieder kind heeft recht op ononderbroken onderwijs. Onderwijs; dat kan in iedere vorm zijn; schoolonderwijs, maar ook thuisonderwijs of IVIO of democratisch onderwijs, hoogbegaafdheidsonderwijs. Wat is onderwijs immers? Is dat verplicht verblijven in een ruimte waar je niet tot leren kunt komen of is dat echt leren en leven?

Mocht een paard niet geschikt zijn voor manegelessen, zoek een goede instructeur uit die bij het paard en bij jezelf past als je zelf niet in staat bent een paard (en jezelf) te beleren, of beter nog; gewoon samen een team te worden en samen te leren. En geniet van het leren en leven!


Blog image







Mag een kind een beperking (of talent) hebben?Leren

Posted by Sensiwattes Thu, June 16, 2016 07:50:03

Een blog van wanhoop.

Stel, stel, een kind is visueel gehandicapt. Je stuurt zo'n kind naar school. Het kind heeft gewoon ogen dus wordt gesteld dat het kind gewoon leerbaar is. Echter blijkt het kind niet mee te komen in de klas en het gedrag wordt er ook niet beter op; van stilletjes in zichzelf wegtrekken tot wat ervaren wordt als heel vervelend gedrag. Er is een gedragsinterventie gezocht en er wordt gekeken naar labels als ADHD en ASS omdat het gedrag zou kunnen verklaren.

Was het allereerst niet handig om de visuele handicap te erkennen en het kind braille te leren?

Een aantal handicaps zijn zichtbaar en dusdanig erkend dat het niet geweten wordt aan het kind of de opvoeding.

Wat doe je als kind als je last van sensorische integratie hebt of lagere spierspanning? Dat zijn feitelijk nog steeds fysieke uitdagingen die niet direct zware impact op emotie of gedrag hoeven te hebben zolang we daar voldoende ruimte en ondersteuning aanbieden.
Als we daar de juiste hulpmiddelen aanbieden kan een kind daar zich mee behelpen.

Maar nee. Omdat zo'n kind niet de hele schooldag trekt en het een vicieuze cirkel naar beneden wordt door diverse factoren van het kind niet zien waarbij het kind steeds meer stress opbouwt om op school te zijn maar daar niet goed geholpen te kunnen worden komt het kind thuis te zitten (braille leren lezen had wellicht een hoop kunnen voorkomen!).
Het kind laat gedrag zien, het ligt dus aan het kind. En ongetwijfeld de opvoeding! Dat het kind intussen met een erkende schooltrauma is komen te zitten telt dan niet mee. Dat de omgeving niet geboden is die op voorhand is aangegeven door weer andere professionals lijkt ook niet van belang.

Daar is de oplossing! Een thuiszitters groep waarbij het kind weer leert naar school te gaan! Waarbij het stil leert te zitten! Onder begeleiding van een psychiater en psychologen! We gaan een kind gewoon onder gedragsinterventie leren stil zitten en adequaat te reageren op de structuur binnen school. Als daar de vraag komt of er ook een logopedist of fysiotherapeut aanwezig is. Nee, dit moeten de ouders zelf dan maar regelen buiten deze dure setting om.

Dus we gaan feitelijk een visueel gehandicapt in een dure voorziening zetten waarbij gedrag en opvoeding wordt omgebogen. De ouders mogen zelf regelen dat het kind braille leert te lezen, dat zit niet in het pakket van deze dure setting.

Wat moeten dit kind en deze ouders nu? Is dit nu passend onderwijs en jeugdzorg in optima forma?

Moeten de ouders toezien hoe opnieuw geobserveerd wordt hoe dit kind werkt terwijl er al een dik dossier ligt en er al 5 jaar aan observaties verstreken zijn? En men nog steeds niet bevat om zo'n kind gewoon simpelweg in zijn visuele handicap te erkennen? Waar blijft de steun voor dit kind en deze ouders in de stapels aan papieren, de vele intense gesprekken, de wanhoop dat het kind niet gezien wordt en de ouders niet gehoord worden?

En mag een visueel gehandicapt kind ook pienter zijn? Lichamelijke handicaps lijken in deze maatschappij intelligentie uit te sluiten; het schoolsysteem is er althans niet op ingericht blijkt keer op keer.

Het vreemde is ook dat de reguliere hulpverlening nog steeds uit gaat van leren stil zitten, terwijl daar nieuwe onderzoeken verschijnen dat kinderen beter leren als ze bewegen. Ook kan bewegingsonrust op hele andere manieren aangepakt worden.

Daarbij, die bewegingsonrust kan ook een talent worden; zo meen ik persoonlijk een man te kennen die zelf als kind zekere bewegingsonrust had (fladderde) en nu een groot hardlooptalent blijkt te zijn die ook prima sociaal is en een harde werker is. Die talenten mogen er zijn, en ieder heeft zijn talenten. En de wereld veranderd, er is grote behoefte aan vernieuwend onderwijs, maar nog steeds laten we kinderen schaden door niet hun talenten en uitdagingen te erkennen op gepaste wijze die het kind zelf dient.

Ego vs EmpathieASS

Posted by Sensiwattes Mon, February 08, 2016 11:09:32

Bij sensorische integratie kom je al snel op autisme uit.

Wat weet je van autisme? Weet ik dat zelf? Nee, ik ken zelf ook niet alle pasklare antwoorden. Wel weet ik dat er diverse perspectieven zijn en de diagnose ook staat of hangt met het persoon die er naar kijkt. Daarbij, alleen een gz psycholoog of psychiater kan de diagnose daadwerkelijk stellen onder stricte voorwaarden, maar flitsdiagnoses of veel suggesties waardoor wel een stempel ontstaat komen nog steeds voor.

Wat ik veelal hoor is als men het niet meer goed kan aanduiden dan is het 'ja maar het is nu ook een spectrum'.
Is dat een antwoord? Weet je dan wat individueel nodig is voor een kind? Zie je dan het kind? Weet je dan waarom het kind in het spectrum zou horen?

Als je in de wereld van hoogbegaafdheid stapt wordt al snel duidelijk dat er veel misdiagnoses zijn die later bijgesteld worden.

Als je in de wereld van sensorische integratie stapt dan wordt dat al snel vrijwel 1 op 1 gelinkt aan autisme; terwijl dat helemaal niet per definitie zo is. Gedragingen en uitingen ten gevolge van sensorische integratie kunnen wel gelden als 1 van de 6 (of meer) benodigde kenmerken voor een diagnose autisme. En sommige gedragingen van sensorische integratie worden juist weer gekoppeld aan ADHD. En sensorische integratie komt ook voor bij Down of cerebrale parese, en veel ook bij hoogbegaafdheid.

HSP en beelddenken (en hoogbegaafdheid) zijn al helemaal vakken apart, deze beschrijvingen worden niet meegenomen in een DSM diagnose maar blijken wel waardevolle informatie en/of tools te bieden voor de mensen die het betreffen.

ADHD zie ik steeds vaker samen genoemd worden met PDD-NOS; juist ook deel van dat spectrum. Maar als je vanuit hoogbegaafdheid kijkt, en daar sprake van is, kan het gedrag wat toebedeeld wordt aan ADHD ook weer als sneeuw voor de zon verdwijnen bij een juiste aanpak met aansluiting op hoogbegaafdheid, of vanuit een heel ander daglicht bekeken worden.

Beelddenken? Heel simpel; het blijft een theorie; maar het gaat uit van het idee dat vooral de rechter hersenhelft actief is in leren en ervaren; dus creatief, visueel, intuïtief. Dyslexie wordt ook wel gelinked aan beelddenken (moeite met verbaal onderwijs), en autisme ook soms (sterk visueel), en hoogbegaafheid ook (topdown leren). Maar is dyslexie hetzelfde als autisme? Nee toch? Binnen beelddenken wordt er ook wel gesuggereerd dat de kinderen die een filmend geheugen hebben en sterk visualiseren de beelddenkers zijn die niet onder ASS vallen, en dat degene die plaatjes opslaan wel onder ASS zouden vallen.

Blog image

Dan hebben we empathie. Inlevingsvermogen en interpretatie van emoties wordt zo vaak aangehaald bij ASS.

Wat ik zie gebeuren is dat ego en empathie nog weleens met elkaar verward worden. Juist bij empathie kan het ego minder aanwezig worden, omdat je de hele wereld vanuit anderen gaat aanschouwen; het belang van het ik komt minder voorop te staan. Maar als het belang van jezelf minder voorop staat; hoe mondig ben je dan nog in een erg verbale individualistische wereld? Dus wat is het dan wat we zien? Verminderd inlevingsvermogen, of een verminderd ego om bij het eigen ik te blijven?

empathie: inlevingsvermogen

empathie: intens meeleven; het zich verplaatsen in de gevoelens van een ander, zoals toeschouwers bij toneel en wedstrijden

empathie: inlevingsvermogen, medeleven, medevoelen

Ego
Let op: Spelling (deels) uit 1864: ik; alter ego, plaatsvervanger -, procuratiehouder met de uitgestrektste volmagt.

~ÏSMUS, o. [geen meervoud] zelfzucht, baatzucht.

~ÏST, m. (-en), zelfzuchtige, baatzuchtige, eigenbelangzoeker.

~ÏSTISCH, [bijvoegelijk naamwoord] zelf-, baatzuchtig, eigenbatig.


En hoe zit dat met emotie herkenning? Is een afgevlakt affect bijv een vaststaand kenmerk van een mindere emotiebeleving of herkenning, of kan een mens verstarren door bijv faalangst, stress, of kan er sprake zijn van een fysieke handicap?

Onlangs sprak ik een moeder waarvan een kind met ondersteuning op een reguliere school kon blijven, maar er was wel zorg. Er was gedacht aan autisme, echter dit kwam er niet uitrollen. De moeder bleef vertrouwen houden in haar kind en met de juiste inzet van de school en de ouders blijft het kind vooruit gaan. Wel was er nog zorg over naar welke klas te gaan. Kind is pienter maar wordt tweetalig opgevoed en heeft wat verbale problemen. Ik heb de moeder aangeraden eens Stephen Hawking als voorbeeld te nemen. De beste man kan geen expressie geven, kan niet zelfstandig praten, kan weinig zelfstandig bewegen; ten gevolge van een ernstige spierziekte. Zal iemand hier op deze wereld nog zijn intelligentie in twijfel trekken? Heeft hij autisme of heeft hij een spierziekte? Het is zinnig om met common sense te blijven kijken naar etiketjes.

Blog image

Ik ben voor goede passende begeleiding voor kinderen binnen, en buiten het spectrum. Geen kind is meer of minder, of het nu een etiket heeft of niet, laagbegaafd is, gemiddeld of hoogbegaafd is. Ik zou juist van harte gunnen dat kinderen met ASS goed aansluitend begeleid worden met veel begrip voor wat het spectrum nu betekent, wat het kind specifiek in zijn of haar geval nodig heeft; of de volwassene; want het stopt niet bij volwassen worden. Dat mensen tools in handen krijgen om zelf wat te maken van hun leven; met ieder zijn talenten en uitdagingen. Maar laten we dan ook eerst begrijpen wat kan helpen, en wat juist niet helpend is. Ik zie zulke mooie initiatieven en methodes; en zienswijzen, die zo bruikbaar zijn en helpend zijn, die helaas nog geen plek hebben binnen de reguliere hulpverlening of schoolaanpak. Opdat deze methoden en initiatieven meer mensen mogen bereiken zodat de kinderen kunnen bloeien in hun eigen spectrum! Wat helpt, dat helpt; waarom zouden we daar niet meer mee doen?







KerstverlichtingHB

Posted by Sensiwattes Wed, September 16, 2015 09:51:32

De dagen worden donkerder, buiten lijkt het herfst.
Mooi de tijd om even een stukje over kerstverlichting te schrijven.

Kerstverlichting? Als in knipperende lampjes die SI kids een meltdown kunnen bezorgen? Nee, die inspiratie heb ik nu niet; een week loop ik hier al mee in mijn hoofd; het gaat over wat anders.

Ken je de situatie dat je de kerstspullen van zolder haalt; en wellicht heb je de kerstverlichting zo in de doos gedonderd, of misschien wel netjes opgerold.
Maar zelfs als je het netjes hebt opgerold kan het alsnog 1 grote kluwenmassa worden doordat je aan het verkeerde end trekt (is mij weleens gebeurd althans).

Tjah; en wat doe je dan? Driftig trekken, staan vloeken, even gefrustreerd weglopen, proberen geduldig verder te gaan, weer wanhopig raken.
Het lukraak trekken lijkt geen wonderen te verrichten; als het al gaat lukken dan gaat het veel tijd kosten en levert het veel frustratie.

Wat werkt wel? Aandachtig aanschouwen; het snoer volgen; langzaam met beleid uit elkaar ontrafelen; geen doordachte aannames maken; goed kijken en geduld.
Met dat iets meer geduld en aanschouwen moet je misschien iets meer inzet geven op het moment zelf; jezelf daartoe zetten; maar het resultaat is dat het snoer in veel gevallen sneller en effectiever ontrafelt wordt. Er is daar dus winst! Toch is de valkuil groot om gefrustreerd maar te gaan staan trekken; je wilt immers zo snel mogelijk het plaatje van die mooi opgetuigde kerstboom wat je in je hoofd hebt; dan is zo'n kluwen aan snoer gewoon een dikke tegenvaller.

Wat heeft dit nu met SI te maken?

Nou in mijn ervaring met SI; maar ook HB; en mogelijk de andere bekende labels heel veel!
Je kunt bij deze kinderen te snel aannames maken; en zeker vanuit gebrek aan kennis; over hoe deze kinderen zijn en wat ze nodig hebben. Door snel te trekken, een label erop te plakken, er naar te handelen; kan het zomaar zijn dat de kluwen juist groter wordt. Het kan zomaar zijn dat hoe het kind werkelijk is over het hoofd wordt gezien; het kind niet de hulp krijgt die het nodig heeft; het kind de aanpak krijgt die voorbij gaat aan het kind; wat het kind weer juist verder weg kan drijven en zelfs beschadigen. Je zal dan meer gedrag zien en meer dingen waar geen vat op te krijgen is; de kluwen wordt groter.
Terwijl met geduld gewoon kijken en aanschouwen; even die snelle aanname of dat snelle oordeel even aan de kant schuiven; en nog even afwachten; dat kan het kind het moment gunnen om even meer zichzelf te zijn. De volwassene biedt het ruimte om even echt contact te leggen. En contact is gewoon iets waar alle mensen wel behoefte aan hebben; onvoorwaardelijk contact.

We oordelen, handelen, en nemen te snel aan. Kijk echt naar elkaar, zie het kind, zie de mensen. Hoe zijn ze werkelijk? Begin nu maar met ontrafelen, succes!

Kermis 2015SI Algemeen

Posted by Sensiwattes Mon, August 31, 2015 13:37:00

Een kermis waarin duidelijk ook weer zichtbaar wordt hoe dochter groeit en hoe dapper ze verder gaat. Geen meltdown, en geen koptelefoon nodig gehad. Wel even snel de oordopjes gepakt voor het vuurwerk. Ineens hoe trots ze is; kijk mam, nu ben ik 7, nu kan ik het wel. Het lijkt verschil voor haar uit te maken nu ze bij de grotere kinderen gaat horen, echt een mindset voor haarzelf. Voor mij, als het maar werkt voor haarzelf. Ze overwint zichzelf rap! Met een dapper hard; want ik zie hoe ze zichzelf verzet. En hoe ze ook tactiekjes voor zichzelf inhoudt, rust bewaart, als het allemaal teveel wordt.

Ze groeit! Met name sinds we bij de pony's zijn, lijk ik daarin een positief stijgende lijn te zien; een plek waar ze vele dagen per week doorbrengt en waar men met een open kijk naar haar blijft kijken ook al kan ze wonderlijke dingen doen of de plank misslaan. Ze wordt meer gezien, en dat werpt voor de bevestiging en versteviging van haarzelf vruchten af. Voorafgaand natuurlijk al door de wijze waarop de fysio haar ziet en adviezen geeft; en vervolgens kunnen we het in de praktijk spontaan ten uitvoer brengen (we lopen er gewoon tegen aan; geen strak gedirigeerd schema of plan).

En ikzelf ontdekte gisteren dat ik zelf nog wel wat te behalen heb mogelijk op sensorisch gebied :') Daar waar ik dochter zie groeien daar wordt meer en meer duidelijk hoe kwetsbaar ik zelf ben nog op vestibulair gebied. Met mijn benen over de rand van de kade zitten was voor mij de spannendste attractie van de hele kermis; ik hield het niet langer dan 1 minuut vol; de adrenaline schiet dan door mijn hele lijf met continue warningsignals. Dan ook weer fijn; dit is SI; zo voelt het; hier kunnen we kinderen mee helpen om te oefenen en versterken!


Blog image



TraagHB

Posted by Sensiwattes Tue, June 23, 2015 21:03:52

Traag....

Wat als jou wereld sneller of trager gaat?

Wat als je wereld zo snel gaat in je hoofd; alle beelden, zintuigen, gevoelens. Niet blind vertrouwen op de autonomie van volwassenen, maar je eigen autonomie en zelf verbanden leggen. Wat als je hoofd een rollercoaster is van gevoel, kleuren, beelden, interpretaties, alle verschillende verwachtingen die de omgeving van je heeft.

Gaat die wereld dan niet veel trager? Hoe kun je in een half uur een heel programma afwerken als je allereerst al eens bekomen moet van onrechtvaardigheid, teleurstelling, verdriet, boosheid of gewoon heel veel blijdschap. Hoe reëel is het om zo snel te schakelen en braaf een voorgekauwd programma volgens de boekjes te volgen? Hoe lang is dan een half uur, of hoe kort?

Hoeveel ruimte verdien je en mag je dan krijgen om even op adem te komen, weer tot jezelf te komen, om te kunnen open stellen tot wat anderen van je verwachten?

Waar ben jezelf en waar is de ander?

Is dat niet waar beelddenkers, hb-ers, si-ers, ass-ers tegen aan lopen?

Even bekomen van die wereld, het verwerken, voor jezelf op een rijtje zetten; en dan overschakelen.

Mogen we verwachten als volwassene dat een kind zo snel omschakelt weg van zijn eigen gevoel, gedachten en ideeën?

Heb je dat nou ook wel eens? SI Algemeen

Posted by Sensiwattes Sat, March 21, 2015 19:03:53

Doorgewinterde, door de wol geverfde SI moeder.
Inmiddels op veel dingen wel creatief kunnen schakelen.
En dochter kan steeds meer hebben.

Maar dan...

Gezellig nog even naar de opening van de speeltuin waar we wel vaker komen. Met een leuk gemoedelijk thema.

En.... roltoeters....

Dat dus ja, een geluid waar dochter nog steeds veel moeite mee heeft. Ik dacht laatst nog; ze heeft nooit meer haar handen voor haar oren, ook al heeft ze nog wel last van geluiden; het gaat steeds beter!

Blog image

In de straat op enige afstand van de speeltuin deed ze al haar handen voor haar oren. Omkeren naar huis zou ook een grote teleurstelling zijn. De rust opzoeken was er niet bij, want de roltoeters waren overal in de speeltuin. Ze stond tegen me aangeklemd, haar vingers in haar oren. Vriendinnetje die wilde spelen, oma die probeerde te troosten, leuke spelletjes, het baat niet. Op het moment dat ik vriendlief wilde bellen als redder in nood wilde ze naar huis.

Uiteindelijk toch vaders even gebeld; de redder in nood! Met koptelefoon. In paniek raakte ze, smekend, in tranen; vlak voor vaders arriveerde.

En wat een opluchting is het dan, die koptelefoon.
Ze kon weer spelen, genieten.... Lekker de hort op met haar vriendin zonder die mama's.

Eenmaal uit de speeltuin doet ze opgelucht haar koptelefoon weer af.
'Mama, het deed echt pijn aan mijn oren de roltoeters'.

Blog image

DroombeeldHB

Posted by Sensiwattes Mon, March 09, 2015 09:17:45

Hoogbegaafde kinderen zullen nooit zeggen "ik wil nooit meer naar school!", hoogbegaafde kinderen zullen geen ziekte veinzen met "Mama, ik ben vandaag ziek; ik voel dat ik moet spugen", of gewoon maar zeggen dat de school dicht is en dat het kind vrij is. School is namelijk een plek om te leren, en dat is waar deze leergierige kinderen op bloeien! Tuurlijk vinden zij het zo fijn dat ze dan al trappelend de volgende dat weer naar school mogen!
En zo'n slim kind weet natuurlijk dat moeders weet dat de school niet dicht is; dus het is totaal onlogisch om dergelijke argumenten te gebruiken. Nee; een hoogbegaafd kind zal dat ten nimmer doen!

Een hoogbegaafd kind zal niet in verzet gaat tegen volwassenen, ook al maken volwassenen soms ook weleens foutjes en uitglijers; een hoogbegaafd kind zal daar begrip voor hebben en niet in de rede vallen, verbeteren of regelrecht dwars liggen. Een hoogbegaafd kind zal geen vervelende irritante geluidjes maken of gekke dingen doen in de klas of thuis of zelfs buiten. Ze kunnen namelijk van jongs af aan heel goed reflecteren en zijn altijd verstandig en beheerst; zelfs bij teleurstellingen kunnen ze dat goed behappen, en ze hebben gewoon een engelen geduld met volwassenen.

Een hoogbegaafd kind is uitstekend sociaal ontwikkeld, ook al ontwikkelt het zich zo mogelijk sociaal wat anders; hebben zij andere, grotere verlangens dan leeftijdsgenoten; ze begrijpen heel goed dat ze in de klas met leeftijdsgenoten zitten en dat er van hen verwacht wordt met leeftijdsgenoten zich sociaal te ontwikkelen. Hier zijn zij heel geduldig in en met veel plezier kunnen zij zich vermaken met alle soorten kinderen en mensen zonder dat zij zichzelf hiermee tekort doen. Ze hebben als het ware een vermogen om zichzelf hierin sociaal terug en op te schakelen zodat zij een uitstekende brug slaan tussen zichzelf en kinderen en mensen van alle leeftijden.

Een hoogbegaafd kind zal ondanks zijn uitstekende aanpassingsvermogen nooit gaan onderpresteren. Uiteraard weet dit kind een uitstekende balans te houden tussen niet te ver boven de massa uit te steken, maar wel in oog te houden dat dit kind zelf voldoende uitdaging voor zichzelf creëert binnen wat een school kan bieden waardoor het zichzelf kan blijven stimuleren. Dit kind begrijpt heel goed dat onderpresteren eigenlijk gewoon niet bestaat; maar als het zou bestaan dat het geen constructieve bijdrage zal leveren aan de eigen ontwikkeling.

Een hoogbegaafd kind zal uitdagingen altijd aangaan, zich nooit onzeker of faalangstig voelen. Het begrijpt heel goed dat het onderweg is om te leren als er al dingen zijn die lastig zijn voor dit kind. Perfectionisme zal dit kind niet hinderen aangezien dit kind dusdanig bewust is dat het geheel ongecompliceerd kan loslaten en overgaan tot ongecompliceerd leren als er sprake is van een uitdaging in het leerproces; ALS! (Maar uiteraard weten we allemaal dat dit kind gewoon alles meteen goed beheerst, het zijn immers wonderkinderen). Uiteraard komen er ook geen leerproblemen voor bij deze kinderen en beheersen ze alle leerstijlen die er bestaan om ten volste te kunnen benutten en gedijen zij ook uitstekend in de verbaal-linguïstische leeromgeving.

Een hoogbegaafd kind is zo breed ontwikkeld en een alleskunner dat het ook geen hinder zal ondervinden van motorische belemmeringen of de zgn. prikkelgevoeligheid zoals je dat bij veel andere kinderen ziet. Door hun brede waarnemingsvermogen nemen ze dan wel veel meer waar en vangen ze zo mogelijk ook meer prikkels op; maar hun hersens zijn hier uitstekend op afgestemd om dit ook goed te kunnen filteren.

Een hoogbegaafd kind raakt te nimmer over-emotioneel, irrationeel of boos. Natuurlijk zijn er teleurstellingen zoals bij ieder mens, en zo mogelijk zijn de teleurstellingen nog groter of vaker aanwezig bij deze kinderen; maar juist daardoor zijn ze hier ook beter op afgestemd om hier mee om te gaan.

Een hoogbegaafd kind is makkelijk leesbaar en een open boek; what you see is what you get. Met een ongecompliceerde vrolijke lach stort dit kind zich leergierig met veel respect en geduld vol op het leven en vooral school, en uiteraard met veel zelfdiscipline om keurig in de positie te blijven waar het verwacht wordt.


Wat zou dat toch fijn zijn he!? Ik vraag me toch geregeld af waarom ik dan keer op keer zoveel gestruikel zie ontstaan rondom dit soort kinderen, deze alleskunners; de potentie van de maatschappij; de excellente leerlingen!