sensiwattes

sensiwattes

Sensiwattes?

Ieder mens heeft te maken met sensorische integratie. Het is de manier waarop onze zintuigen signalen doorgeven aan onze hersenen waarop we onze omgeving kunnen waarnemen en ons staande kunnen houden in die omgeving en het leven. Een groeiende groep kinderen en volwassenen lopen tegen problemen aan in de sensorische integratie omdat de signalen te zwak of te sterk doorgegeven worden en omdat onze zintuigen steeds meer belast worden in de moderne wereld en efficiënter aan de bak moeten.

De trap.

SI AlgemeenPosted by Sensiwattes Thu, August 28, 2014 13:58:11

Ja ik kan het me nog herinneren; ik zie het nog letterlijk voor me!

In de Kofa Spruyt op de Langestraat in Alkmaar; ik zal een jaar of 6 zijn geweest.
Mijn moeder liep al naar beneden; ik liep achter haar aan; en daar sloeg te paniek toe. Echt paniek; huilen, mijn moeder ging naar beneden, maar ik durfde niet, ineens sloeg die paniek toe.
Een aardige meneer hielp me naar beneden. Dat was het; het was OK. Maar nu 30 jaar later staat dat beeld nog op mijn netvlies gebrand, ik kan het zo weer terug halen.

Toen wist ik niet wat ik nu inmiddels wel weet. Mijn ouders wisten het ook niet, wat ik nu als ouder wel weet.
Steeds meer puzzelstukjes vallen op hun plaats en ineens is het zo logisch.

Dit is wat ik ook bij mijn dochter terug zie; en ik zie ook het beeld terug van mijn vader die vastgeklampt tegen de bergwand stond toen we het geitenpaadje kozen op de Jungfraujoch in Zwitserland.

Dit is geen hoogtevrees. Ik heb het zelf altijd maar omschreven als valvrees; want ik heb het nooit als hoogtevrees ervaren.
Het gevoel krijg ik al als ik op een klein balkje sta, over een brug loop, gymmen, bokspringen, al die gekke lichamelijke dingen.

Vanochtend liep ik er weer tegen aan; ohwja; lopen op zich is ook al best spannend; alsof je op eieren loopt; het gaat niet helemaal geaard.
Maargoed, dochter op school afgedropt, even naar de Middenwaard.

Sjips; dilemma!

Mijn dochter is niet mee! Nu kan ik me niet verschuilen achter het feit dat ik de lift wel neem omdat dat voor mijn dochter zo leuk is!?
En tjah, als iemand met overgewicht is het natuurlijk not done om de lift te nemen; dan denken mensen weer; "tssss, vind je het gek!?" Of goedbedoelde adviezen dat het toch beter is als ik de trap neem, omdat men denkt me daarmee te helpen, met een zeer welwillend goed hart. Trappen die ik gewend bent geen probleem, ik wil ze nog wel 2x op en af lopen hoor extra!? Als ik daarmee iets bewijs!?

De zinnen heb ik al klaar; een grapje; "ja trap op durf ik wel; geen probleem!" Ik hou wel van een beetje zwoegen. En trap op doe ik dan ook wel demonstratief.
Maar die trap af; ohw help!!??
En zeker die trap! Hij wiebelt, kraakt, open roosters. Toch doe ik het, want ik kan als mens met overgewicht natuurlijk niet de lift nemen, want dan gaan mensen weer denken, en ik ben toch een beetje koppig, of doe aan zelfkastijding, om te bewijzen. Maar wat bewijs ik? Weten zij veel dat daar nog andere uitdagingen in het spel zijn?

Dus eerste traptrede *alarm* *alarm* *dingdingding*; ohw; dat was mijn vestibulaire waarschuwingssysteem; dat ging af. Ieks! Het wiebelt echt echt!
Het zijn geen irreële angsten, geen irreële gedachten; dit is het sensorische waarschuwingssysteem in mijn lijf die het leven net even wat extra spice geeft.
Het slaat bij mij ook niet om naar angst, maar het maakt het net wel allemaal even wat spannender.
En het kan het leven sterk beïnvloeden! Dat zie ik nu ik zelf moeder ben en de zorg heb voor een leuk, lief, maar erg sensorisch meisje.
Ineens zie ik mezelf terug als klein meisje; en ineens snap ik zoveel! Nee, je gaat niet kriskras door de klimrekken met andere kinderen. Betekent dit dat je niet sociaal bent? Nee hoor, alleen je alarmpjes gaan steeds af. Vestibulaire overgevoeligheid staat zelfs in lijn met spraakproblemen blijkt.
Met een beetje mazzel ben je dan ook nog eens heel slim, kun je snel oplossinkjes bedenken, omdenken, en creatief denken, om op jouw eigen gemaskeerde en compenserende manier mee te komen, zodat mensen wel zien dat er wat is, maar ook niet goed kunnen achterhalen wat zodat de wat serieuzere problemen ook ongezien blijven als sensorische integratie problemen, lage spierspanning of hypermobiliteit. Maar de spanning blijft, en er is ook niet zo 1,2,3, een oplossing voor. Het is overleven, gewenning, het was er altijd al.

En ineens is daar sensiwattes; sensorische integratie. De hit van het jaar! Ik zie de interesse in en de inzet rondom sensorische integratie wel groeien.
En is dit nieuw? Nee, zolang als mensen al bestaan bestaan we ook uit zintuigen. En snoezelruimtes worden al langer ingezet in de zorg voor ouderen en bij mensen met down syndroom.
Alleen ik zie wel steeds meer kinderen in de knel komen zintuiglijk. Ineens hebben veel meer kinderen baat bij die aanpak en dat begrip; de een in mildere mate, de ander in zwaardere mate.
Het bekende beeld is het kind met de handen op de oren. Als ik door de stad loop op de kermis zie ik echt niet alle kinderen met handen op hun oren. Mijn dochter wel; ze geeft duidelijk aan dat ze last heeft, door haar oren te bedekken en het uit te spreken dat ze echt last van de geluiden heeft, hoe leuk ze de kermis ook vindt.
En toch hoor ik het veel om me heen, en zie je het steeds meer terug op scholen.
Auditief is de meest zichtbare vaak; maar vestibulair heeft ook zo'n grote impact!

Is het zielig? Nee. Maar het maakt het leven gewoon wel net even extra uitdagend. En onze levens zijn zoveel voller, waarbij steeds meer systemen en zintuigen gecombineerd moeten worden, dat de hoeveelheid aan uitdagingen soms net even teveel worden. Soms wordt die druk gewoon net even te hoog voor kinderen. Als volwassene kan ik veel beter kiezen wat wel en niet, kan ik bewust kiezen welke keuze ik maak of welke uitdagingen ik aanga, welke grenzen ik aangeef. Van kinderen wordt gewoon verwacht dat ze het doen. En als ze het niet doen gaan we allerlei labels plakken waarbij geregeld aan de kern voorbij gegaan wordt.
Het neemt de bron niet weg; net even die extra uitdaging. Zou fijn zijn als we dat in ieder geval kunnen begrijpen, kunnen begeleiden, en zien hoe dapper kinderen zijn die dit moeten overwinnen iedere dag weer!

Ohwja, en de trappen van de Sacre Coeur ben ik ook ooit afgedaald toen ik 18 was. Vraag niet hoe, maar ik ben beneden gekomen!

Vestibulair

Dit heeft te maken met het evenwicht en het aanvoelen van beweging in je lichaam. Als je vestibulair overgevoelig bent dan geven je zintuigen heel wat waarschuwingssignalen af op het moment dat je de trap afloopt, op straat loopt, als iemand te dichtbij komt of als een kind speelt of in klimtoestellen klimt.
Bij ongevoeligheid is het juist fijn om dit soort uitdagingen op te zoeken; veel rondjes draaien bijvoorbeeld.






  • Comments(0)//www.sensiwattes.nl/#post0