sensiwattes

sensiwattes

Sensiwattes?

Ieder mens heeft te maken met sensorische integratie. Het is de manier waarop onze zintuigen signalen doorgeven aan onze hersenen waarop we onze omgeving kunnen waarnemen en ons staande kunnen houden in die omgeving en het leven. Een groeiende groep kinderen en volwassenen lopen tegen problemen aan in de sensorische integratie omdat de signalen te zwak of te sterk doorgegeven worden en omdat onze zintuigen steeds meer belast worden in de moderne wereld en efficiƫnter aan de bak moeten.

Mag een kind een beperking (of talent) hebben?

LerenPosted by Sensiwattes Thu, June 16, 2016 07:50:03
Een blog van wanhoop.

Stel, stel, een kind is visueel gehandicapt. Je stuurt zo'n kind naar school. Het kind heeft gewoon ogen dus wordt gesteld dat het kind gewoon leerbaar is. Echter blijkt het kind niet mee te komen in de klas en het gedrag wordt er ook niet beter op; van stilletjes in zichzelf wegtrekken tot wat ervaren wordt als heel vervelend gedrag. Er is een gedragsinterventie gezocht en er wordt gekeken naar labels als ADHD en ASS omdat het gedrag zou kunnen verklaren.

Was het allereerst niet handig om de visuele handicap te erkennen en het kind braille te leren?

Een aantal handicaps zijn zichtbaar en dusdanig erkend dat het niet geweten wordt aan het kind of de opvoeding.

Wat doe je als kind als je last van sensorische integratie hebt of lagere spierspanning? Dat zijn feitelijk nog steeds fysieke uitdagingen die niet direct zware impact op emotie of gedrag hoeven te hebben zolang we daar voldoende ruimte en ondersteuning aanbieden.
Als we daar de juiste hulpmiddelen aanbieden kan een kind daar zich mee behelpen.

Maar nee. Omdat zo'n kind niet de hele schooldag trekt en het een vicieuze cirkel naar beneden wordt door diverse factoren van het kind niet zien waarbij het kind steeds meer stress opbouwt om op school te zijn maar daar niet goed geholpen te kunnen worden komt het kind thuis te zitten (braille leren lezen had wellicht een hoop kunnen voorkomen!).
Het kind laat gedrag zien, het ligt dus aan het kind. En ongetwijfeld de opvoeding! Dat het kind intussen met een erkende schooltrauma is komen te zitten telt dan niet mee. Dat de omgeving niet geboden is die op voorhand is aangegeven door weer andere professionals lijkt ook niet van belang.

Daar is de oplossing! Een thuiszitters groep waarbij het kind weer leert naar school te gaan! Waarbij het stil leert te zitten! Onder begeleiding van een psychiater en psychologen! We gaan een kind gewoon onder gedragsinterventie leren stil zitten en adequaat te reageren op de structuur binnen school. Als daar de vraag komt of er ook een logopedist of fysiotherapeut aanwezig is. Nee, dit moeten de ouders zelf dan maar regelen buiten deze dure setting om.

Dus we gaan feitelijk een visueel gehandicapt in een dure voorziening zetten waarbij gedrag en opvoeding wordt omgebogen. De ouders mogen zelf regelen dat het kind braille leert te lezen, dat zit niet in het pakket van deze dure setting.

Wat moeten dit kind en deze ouders nu? Is dit nu passend onderwijs en jeugdzorg in optima forma?

Moeten de ouders toezien hoe opnieuw geobserveerd wordt hoe dit kind werkt terwijl er al een dik dossier ligt en er al 5 jaar aan observaties verstreken zijn? En men nog steeds niet bevat om zo'n kind gewoon simpelweg in zijn visuele handicap te erkennen? Waar blijft de steun voor dit kind en deze ouders in de stapels aan papieren, de vele intense gesprekken, de wanhoop dat het kind niet gezien wordt en de ouders niet gehoord worden?

En mag een visueel gehandicapt kind ook pienter zijn? Lichamelijke handicaps lijken in deze maatschappij intelligentie uit te sluiten; het schoolsysteem is er althans niet op ingericht blijkt keer op keer.

Het vreemde is ook dat de reguliere hulpverlening nog steeds uit gaat van leren stil zitten, terwijl daar nieuwe onderzoeken verschijnen dat kinderen beter leren als ze bewegen. Ook kan bewegingsonrust op hele andere manieren aangepakt worden.

Daarbij, die bewegingsonrust kan ook een talent worden; zo meen ik persoonlijk een man te kennen die zelf als kind zekere bewegingsonrust had (fladderde) en nu een groot hardlooptalent blijkt te zijn die ook prima sociaal is en een harde werker is. Die talenten mogen er zijn, en ieder heeft zijn talenten. En de wereld veranderd, er is grote behoefte aan vernieuwend onderwijs, maar nog steeds laten we kinderen schaden door niet hun talenten en uitdagingen te erkennen op gepaste wijze die het kind zelf dient.

  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.